مدیریت بحران شهرداری لطف آباد: آمادگی در شرایط جنگی بخش چهارم
آمادگی در شرایط جنگی
تصمیمگیری خانوادگی تحت فشار، ترس و عدم قطعیت؛
در شرایط بحرانی و یا بروز جنگ، خانوادهها مجبور میشوند تصمیمهایی بگیرند که در حالت عادی هرگز با آنها روبهرو نمیشوند: بمانیم یا برویم؟ پول خرج کنیم یا نگه داریم؟ بچهها را در خانه نگه داریم یا نه؟ مشکل اینجاست که این تصمیمها معمولاً در اوج ترس و بیاطلاعی گرفته میشوند. مغز انسان در ترس، بهجای فکر منطقی، دنبال خلاصشدن سریع از اضطراب است و همین باعث تصمیمهای اشتباه میشود.
اولین نکتهای که خانواده باید بفهمد این است که در بحران و شرایط جنگی، تصمیم عالی وجود ندارد. فقط تصمیم «کمخطرتر» وجود دارد. بسیاری از خانوادهها چون دنبال تصمیم کاملاً درست میگردند، فلج میشوند و هیچ کاری نمیکنند. نداشتن تصمیم، خودش یک تصمیم خطرناک است. پس هدف این نیست که بهترین کار را پیدا کنیم؛ هدف این است که بدترین گزینه را حذف کنیم.
مشکل رایج دیگر، چندصدایی در خانواده است. هرکس بر اساس ترس یا تجربه شخصیاش نظر میدهد و بحثها طولانی میشود. در بحران، بحث طولانی مساوی با از دستدادن زمان و انرژی است. خانوادهای که مرجع تصمیم مشخص ندارد، معمولاً یا تصمیم نمیگیرد یا تصمیمش را مدام عوض میکند. تغییر مداوم تصمیم، اضطراب همه اعضا بهخصوص کودکان را چند برابر میکند.
یکی از خطاهای خطرناک، تصمیمگیری بر اساس شایعه یا رفتار دیگران است. اینکه «همه دارن فلان کار رو میکنن» دلیل منطقی برای درست بودن آن کار نیست. شرایط خانوادهها با هم فرق دارد: توان مالی، سلامت، محل زندگی و ترکیب اعضا متفاوت است. تصمیم درست برای یک خانواده، ممکن است برای خانواده دیگر کاملاً اشتباه باشد.
